Sommige boeken raken precies daar waar opvoeden begint: in de erkenning van gevoelens, in het zien van wat er onder een gedrag schuilgaat, in de ruimte om even te mogen ademen. Laat mij maar even van Lois Kruidenier is zo’n boek. Het is zacht, eerlijk, kleurrijk en heel herkenbaar voor veel gevoelige en intens denkende kinderen. Dat ik dit boek deze week twéé keer als tip kreeg van moeders uit de praktijk, zegt alles over de impact ervan.
Het verhaal volgt Bowie, een kind dat net als veel hoogbegaafde kinderen, door de dag heen een hele reeks emoties meedraagt. Van een strenge ochtend thuis tot kleine teleurstellingen op school, van een gevallen banaan tot een duwtje van een vriendje op precies het verkeerde moment. Alles bij elkaar is het simpelweg te veel. Bowie weet niet eens precies waar het gevoel vandaan komt; het zit overal tegelijk. En wanneer mama vraagt wat ze voelt, kan ze geen antwoord geven. Haar lijf huilt al voordat haar woorden het kunnen uitleggen.
Wat dit boek zo mooi laat zien, is dat Bowie niet geholpen wordt door uitleg of oplossingen, maar door ruimte. Wanneer ze zegt: “Laat mij maar even”, nemen haar ouders dat serieus. Ze blijft niet alleen achter, maar wel met rust. Er is nabijheid zonder druk, liefde zonder oordeel, tijd zonder haast. Bowie ontdekt dat ze niet hoeft te weten wat ze voelt om het te mogen voelen. En dat haar ouders altijd in de buurt zijn, ook wanneer zij even naar binnen keert. Dat diepe gevoel van veilige autonomie geeft haar precies wat ze nodig heeft om weer te kunnen landen.
Voor hoogbegaafde kinderen is dit vaak zo herkenbaar. Hun binnenwereld is rijk, intens en soms overweldigend. Gevoelens stapelen zich door de dag heen op, prikkels komen dieper binnen en tranen verschijnen soms zonder dat er woorden bij horen. Voor hen is “laat mij maar even” geen weglopen, maar een manier om weer te kunnen verbinden.
In de begeleiding bij Bureaubegaafd sluit dit naadloos aan bij hoe wij werken met de GevoelsVerkenner®. Deze methodiek helpt kinderen om hun binnenwereld te verkennen via beelden, figuren en metaforen. Wat ik prachtig vind: in een verhaal zoals dat van Bowie kun je de verkenners eenvoudig meenemen. Je kunt lezen en tegelijk kijken: welke verkenner herken je in dit personage? Welke verkenner zou hem of haar kunnen helpen? Waar in het verhaal duikt een andere verkenner op? En welke verkenner zou jij inzetten als jij Bowie was? Kinderen ontdekken zo dat gevoelens niet vaag of overweldigend hoeven te zijn, maar dat er taal, richting en betekenis in zit. Het verhaal krijgt diepte en hun eigen gevoel ook.
In Laat mij maar even kun je bijvoorbeeld de Graver herkennen, de verkenner die zich even terugtrekt om van binnen rust te maken. Niet omdat het kind het contact wil verbreken, maar omdat het zichzelf wil begrijpen. Precies zoals veel kinderen die ik begeleid en zoals de GevoelsVerkenner hen leert: ook als het vanbinnen stormt, mag je even naar binnen keren, en zodra je wilt, staan er mensen klaar die je weer ontvangen.
Dit boekje laat zo eerlijk zien dat ouders niet perfect hoeven te zijn. Mama is soms streng, papa begrijpt het niet altijd meteen, en ook dat is oké. De kracht zit in herstel, nabijheid en erkenning wat het verhaal echt en veilig maakt, zowel voor kinderen als voor ouders die zichzelf erin herkennen.
Lois Kruidenier heeft hiermee iets bijzonders gemaakt: een boek dat niet alleen troost, maar ook opent. Dat uitnodigt tot gesprek, tot vertraging, tot voelen.
Laat mij maar even is een boek dat op een speelse manier precies vertelt wat wij dagelijks meegeven aan kinderen: alle gevoelens mogen er zijn. Je hoeft ze niet meteen te begrijpen. Je hoeft ze niet te verantwoorden. Je hoeft alleen te weten dat je er niet alleen voor staat. Je koopt het hier
P.S. En voor ouders nog een gouden tip:
Lois schreef ook de gedichtenbundel “Hou me los”, een bundel vol zachte, eerlijke teksten die je raken precies waar het pijn doet en waar het heelt.
